مرثیه ی احمد شاملو برای فروغ با صدای خودش

فروغ

به جست‌و‌جوی تو
بر درگاه ِ کوه می‌گریم
در آستانه دریا و علف
به جستجوی تو
در معبر باد‌ها می‌گریم
در چار راه فصول
در چار چوب شکسته پنجره ئی
که آسمان ابر آلوده را
قابی کهنه می‌گیرد
به انتظار تصویر تو
این دفتر خالی
تاچند
تا چند
ورق خواهد زد؟
*
جریان باد را پذیرفتن
و عشق را
که خواهر مرگ است
و جاودانگی
رازش را
با تو درمیان نهاد
پس به هیئت گنجی در آمدی
بایسته وآزانگیز
گنجی از آن دست
که تملک خاک را و دیاران را
از این سان
دلپذیر کرده است
*

نامت سپیده دمی است که بر پیشانی آفتاب می‌گذرد
متبرک باد نام تو
و ما همچنان
دوره می‌کنیم
شب را و روز را

بشنوید: